Oppsummering

Oppdrag fullført, såvidt.

Oppdrag fullført, såvidt.

No når me er komen tryggt heim er det vell på tide med ei oppsummering av turen. Den kjappe oppsummeringa blir:

Aust-Europa står ikkje tilbake for Vest-Europa på nokon måte, så om du har for mykje tid, pengar, gode kompisar og sletne bilar er det ingen grunn til å ikkje leggja Europa-turnéen austover.

Det hadde sjølvsagt vore kjekkare på mange måtar å køyrd Volvoen nedover, men Almeraen gjorde jobben på ein meisterleg måte, en la til og med inn litt drama mot slutten. Volvoen er klart bedre å opphalde seg i over lengre tid, det er litt meir tak i den og eldre er jo alltid bedre, eller? Almeraen skraut på seg aircondition, men det var jo blank løgn så der var dei ganske like, det einaste Almeraen eigentleg vinn soleklart p er automatgir, som har sine kvalitetar ved bykøyring, men då me brukte nesten all køyretida på motorvegar, betyr det eigentleg ikkje så mykje.

Lokal kyrkje. Bør vera kjend for dei fleste.

Lokal kyrkje. Bør vera kjend for dei fleste.

Då me starta hadde me peikt oss ut diverse hovudstadar longs ruta som me ville vitja. Me satsa på ein skikkeleg long tur første dagen og deretter korte turar, men ei overnatting heile vegen nedover. Det synte seg å vera eit lurt triks, storbyane ligg strødd longs ruta og då me kom oss heilt til Praha allreide fyrste dagen var me i Istanbul allreide etter under ei veke. Det gav oss god tid til å ha 2 dagar stopp både i Istanbul og på dei longe turane heimover. Om me skulle gjort noko annleis måtte det ha vore å hatt enda meir tid på nokre av plassane t.d. Istanbul og Budapest, men det hadde me ikkje tid til og ikkje visste me kva byar me evt. skulle ha satt av meir tid i på førehand.

Eg må óg få nytta høvet her til å takka mine reisekammeratar for ein fin tur. Det er alltid like kjekt å reise på tur med dykk og eg er iallfall klar for å gjennta suksessen på eit seinare tidspunkt.

Nederst finn de ei lenkje til alle bileta eg har teke på turen, men det er på tide med ein TL;DR.

Best of:

Fare for singularitet?

Fare for singularitet?

Øl: Mel’s Craft Beers & Diner, Wien.

Beste pub: Szimpla Kert, Budapest.

Pris: 4 kr for ein halvliter, Sunny beach.

Kyrkje: Hagia Sophia, Istanul.

Sigarettar: Sobranie Black Russian, over alt.

Vei: Istanbul.

Skilt: Singularitet i vegen, Romania.

Pengar: Plastpengar, Romania. Honorable mention Tesla,

Overrasking: Homecoming fest, Beograd.

Kaffi: Einsteins kaffe, Berlin.

Drink: Old Fashioned, Berlin.

Hotell: Danubius Hotel Astoria, Budapest.

Frukost: Centrál Kávéház, Budapest.

Midag: Nobu, Budapest.

Parkering: Istanbul.

Worst of:

"Ølet" som André har lyst i bann.

“Ølet” som André har lyst i bann.

Øl:Creme de Menthe øl, Berlin.

Pub: The Corner, Bloody Beach.

Pris: Tyrkisk vin, Istanbul.

Kyrkje: Sex shop, Bloody Beach

Sigarettar: Pueblo, Bloody Beach.

Vei: Riskvegen i Bulgaria.

Skilt: Vegarbeid, over alt.

Pengar: Florint, Ungarn.

Overrasking: Køyre i ring, Bulgaria.

Kaffi: Tyrkisk kaffi, Istanbul.

Drink: Lokal whiskey, Bloody Beach.

Hotell: Villa Mystique, Beograd.

Frukost: Villa Mystique, Beograd.

Midag: Takterasse, Istanbul.

Parkering: Wien.

Lenkje til mine bilete

Lenke til André sine bilete.

Vyrdsamt Vidar.

I trøbbel på grensa

Då me starta ut frå Berlin var alt som normal, men det eg trudde skulle bli ein long og hendingslaus tur frå Berlin til Noreg vart heilt noko anna. Eller, long vart den, litt lenger enn ynskjeleg. Eg hadde tenkt å nytta denne oppdateringa som ei slags oppsummering i mangel på anna å skrive, men då det vart litt å seie og doktoren fekk tid til å skrive eit reisebrev på den longe turen, kjem oppsummeringa i morgon.

Svensk/Dansk bru, so far so good.

Svensk/Dansk bru, so far so good.

I 8000 Km på vegen har Almeraen oppført seg eksemplarisk, og turen frå Berlin til Gøteborg var ikkje noko unntak. I toppfart gjennom Tyskland og rikeleg fort gjennom våre nordiske naboland knappa me raskt inn tid på forventa annkomst. Dette skulle brått snu då me kom nær den siste grensepasseringa. Etter 8000 Km på vegen byrja bilen å fuske voldsomt berre 2 mil i frå Noreg. Den mista all motorkraft og all form for akselerasjon over det absolutte minimum var umogeleg. Me tenkte kanskje det var eit klassisk Volvosyndrom og at det kom til å gå seg til om me berre greide å halde den gåande ei stund. Det var mykje hosting og harking, men me greidde å føre den over grensa. Trikset var å berre gje gass uhyre forsiktig og ikkje presse den for mykje. Problemet med automatgir er at den plutseleg bestemmer seg for å gire ned. Det gjer at den får for høgt turtal, byrjar å fuske, mister motorkraft og du er inne i ein ond sirkel. Det gjekk greit på dei flate vegane på Austlandet, men vegen over fjellet såg tung ut. Fyrste utfordring, Oslofjordtunellen låg framføre oss. Oppover tunellen i 40 Km/t var det akkurat såvidt me nådde toppen, men me greidde det.

Oppdrag fullført, såvidt.

Oppdrag fullført. Såvidt.

Turen over fjellet gjekk seint. Akkurat då me var kommen opp i fart kom det ein oppoverbakke og det var rykk tilbake til start. Turen tok mykje meir tid enn forventa, men me kom ut av Børnafjordtunellen i 40 Km/t klokka 5 om laurdagsmorgonen. Då André hadde fått litt feeling med bilen, vart det til at han laut køyre heile vegen og etter eit par og tjue timar på vegen, var det ein trøytt, men oppstemt gjeng som parkerte bilen i oppkjørselen. Oppdraget uført.

Under følger siste utgåva av Doktorens reisebrev og oppsummeringa kjem som lova i morgon.

Vyrdsamt Vidar.

Arkivfoto av at den gode doktoren skriv reisebrev.

Arkivfoto:Den gode doktoren skriv reisebrev ved eit tidlegare høve.

God ettermiddag igjen.

Dette er alles favoritt, Doktoren. Då me no er på veg heim til vakre Storøy, hadde eg eit par ord til eg ville ha sagt. Då eg no er blitt lokal kjendis og er sitert i den lokale avis, med openbaringane mine frå utlandet.

Det har vært ein kjempe kjekk tur, me har hatt det mykje morosamt, fått i oss ein heil del av det lokale ølet og litt av det lokale brennevinet, me har i motsettning til sist tur ikkje fått i oss mykje av den lokale vin, rettare sagt bare ei flaske, den var Tyrkisk og heilt jævlig. Dette er jo noko eg kjende med ein gang eg smaka på han, men eg valgte å ikkje sende den tilbake då dei såg ut som dei skulle drepa oss, bare fordi me ikkje var anstendig anntrukket. (Kaki shorts, kaki vest, og fez).

Men nok om det, mine medsammensvorne minna meg nett på at eg har ein tendens til å hissa meg på ting ( då eg satt i baksetet å hylte til ein sykklist som låg midt i vegen). Så eg tenkte eg skulle laga ei liste over diverse ting som har gjort meg lettare varm i trøya over dei siste vekene.

Bilistar som ikkje følger fartsgrensa. red: Ligg ca-tjue km. under.

Trailere, bussar, bublilar og div. andre ubrukelige kjøyretøy, som på død og liv skal hiva seg ut på motorvegen å kjøyra forbi ein annan bus, trailer og den driten der, når me andre ligg i småpene 150, og dei hiv seg ut i 75.

Å lesa avisa når ein ligg i 150 på Autoban.

At dei eg reise med på død og liv skal venta på grønn mann ved fotgjengerovergang. Er det klart så går ein, samma faen kva farge det er på lyset.

Arkivfoto: Doktoren les The international New York Times, den gongen Herald Tribune, i eit land som førte det.

Arkivfoto: Doktoren les The international New York Times, den gongen Herald Tribune, i eit land som førte det.

Mas. Med dette meinar eg sjølvklart dei lokale innkastarane på pubar og resturantar (utelukkande bare eit problem i Istanbul og Sunny Beach). Som masar noko heilt jævlig og skal på død og liv spør kor ein er frå, som om dei bryr seg. Eg gir i så fall ein god faen i kor dei er frå. Akuratt dette har då unge lovande Haslum funne løysinga på, det er bare å snakka Norsk til dei, då går dei fort lei. Ca. 20 minutter.

Dårlig kaffi: Er det faen ikkje mulig å få ein ærlig kopp kaffi på den lokale Boromir øl og diesel i Romania, den skal på død og liv vera nesten lika dårlig som den norske bensinstasjon kaffien. Som er uten tvil den værste i heile europa.

At det ikkje lenger skal vera mulig å få fatt i ei ærlig avis i austeuropa, det er ikkje ein kjeft som førar The International New York Times.

No må ikkje nokon av dykk ta dette som ei åtvaring mot å reisa til nokre av dei landa me har vært i, for dei som kjenner meg så hissar eg meg nett lika mykje når eg er heima eller på arbeid.

No er på den lokale Essoen på Notoden, og skal få oss enda eit par liter av den fine norske bensinstationkaffien. Så no får dykk ha og natt og lykke til.

Vyrdsamt.

Lokal kyrkje. Bør vera kjend for dei fleste.

Lokal kyrkje. Bør vera kjend for dei fleste.

Doktor Utan Grenser (utan genser?)

Eit lille post skriptum for anledninga høvar seg sikkert utmerka her:

Før eg får ein heil del kjeft for det så veit eg at det ikkje er ein ærlig sak for meg som ikkje køyrervbil, å klaga på bilrelaterte ting. Eg er sjøl stor motstandar av dette, som bevist då eg leste Fifty Shades Of Gray Bare for å komma med ei reflektert utaling om dette sosiale fenoment i finare lag. Og for dei som lurar, dårligaste boka eg har lest nokon sinne, og eg har lest Davinci koden….

Berlin there, done that

Brandenburger Tor

Brandenburger Tor

Dag to av Berlin var sett av til å sjå ein del av tinga ein lyt sjå når ein først vitjar hovudstaden i øllandet. Dette og meir fekk me til, men først eit knippe ord om våre evner til å shoppe.

I Berlin gjorde doktoren sitt sjette og sjuande forsøk på å få sigarettar utav ein automat, men óg i Berlin fekk han avslag på handelen. Kvifor dette er veit eg ikkje, men det er godt mogeleg at han berre er udugeleg. Kvifor han er så higen på å handle sigarettar veit eg heller ikkje, men det er kanskje blitt ein slags lek. Han skal greie å lure ein eller anna automat til å servere han sigarettar. Enda ingen suksess, men kanskje han har bedre lukke om me legg ut på tur igjen ein gong seinare. Shopping generelt er vell ikkje vår sterkaste sider, men både André og Doktoren overraska meg då dei fekk frie tøylar midt på dagen i Berlin.

Me starta dagen seint, eller iallfall ikkje så tidleg som me hadde gjort dei føregåande dagane. Då det var eit stykke å gå til Potzdamer Platz freista me stake ut kursen mot ein lærliggjande t-banestasjon eller u-bane som dei lokale kallar det. På vegen stogga me på ein resturant og fekk smakt litt på pølsene og sauerkrauten, samt slått eit par koppar kaffi i doktoren så mykje han vart tilsnakkandes. Me kjøpte oss kvart vårt dagskort på t-banen og sjekka rutene. Det synte seg at t-banen ikkje gjekk i den retningen me hadde tenkt oss, me hadde planar om å vitje det raude rådhus og ta oss ein tur i DDR-muséet. Me droppa planen om t-bane og heiv oss på toget i staden. Då det var noko heitt på toget la me inn ein pitstopp på halvvegen. Me fekk kjølt oss ned med ei pils longs elva og så var det rett på neste tog vidare. Etter 2-3 knallharde minutt i varmen på toget var me framme ved vår planlagde stoppestad. Me fekk knipsa ei håndfull bilete av Berlinerdomen, TV-tårnet og rådhuset, før me styrte inn på DDR-muséet. Trass mange besøkande gjorde air conditionen underverker og det var svalt og fint på DDR-muséet, det er meir enn det ein kan seie om min snartur til hotellet ved lunchtider.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Då eg returnerte til hotellet for å skrive blogg etter museumsturen tok eg ei litt anna rute. Me hadde valgt eit hotell som låg så midt i mellom t-banestasjonane at eg laut nytte skyvelære for å finne ut kva som var nærast. Eg kikka over rutene og noterte meg at eg skulle bytte bane etter to stopp. Dette viste seg å vera eit sjakktriks for då eg entra t-banevogna låg det plutseleg ein kar og spelde trompet i øyra på meg, så å høyre kva som var neste stopp var håplaust. Eit anna triks de skal få gratis av det som etterkvart er vorten ein verdsvant og røynd journalist er å aldri gripe etter notisblokka i lomma for å notere når det ligg ein kar og spelar trompet ved sida av deg. Han kjem til å mistenkje deg for å leite etter småpengar og ein får brått ein kopp under nasen. Når ein ser på mannen med koppen står han der med eit forventningsfullt smil som ein ikkje greier å takke nei til og ein vert nødt til å droppe planen om notering og gripe ein neve trepengar i staden.

Medan eg sat på hotellet og blogga var kumpanane mine på frifor i Berlin. Dei hadde planar om å sjå Brandenburger Tor, men då eg fann dei att, etter nok ei strabasiøs ferd i varmen på t-banen, overraska dei stort. Ikkje berre hadde dei fått kloa i ein 3,5 mm jack kabel, men André hadde fått sg nye solbriller og doktoren hadde investert i den lange vinterfrakken. Dei er flinkare enn meg å shoppe, men eg stiller litt spørsmål til timinga. Det var 30 varmegrader ute og den lange vinterfrakken syntes litt unødig, men doktoren hadde overbesvisande argument om pissing på Haukeli midt på natta og eg kjøpte det. Solbrillene og 3,5 mm jack derimot er eg rimeleg sikker på at er ting ein hadde hatt meir glede av å kjøpe før avreise, ikkje like før siste etappen, men kva veit vell eg, eg er ikkje shoppingekspert. Me fekk oss ein sein lunch, trass i at doktoren allreide hadde kjøpt seg muffins for 10 euro og tipsa 100% og fortsette å kikka litt i sentrum. Etter ei stund bestemde me oss for å returnere til hotellet for å lauge oss og få på oss tørre klede.

Doktor utan grenser, eller murar.

Doktor utan grenser sjekker inn.

Eg loste reisefølget gjennom t-banesystemet og me returnerte til hotellbaren enda litt svettare. Då servitøren spurte om det var for tidleg for Old Fashioned var svaret «Absolutely not», Mads fekk prøvd den originale Bloody Maryen og André fekk prøvesmakt det lokale ølet. Etter ein iskald dusj, vendte me tilbake til bykjerna. Me hadde framleis eit punkt som skulle kryssast, både fysisk og av lista. Checkpoint Charlie.

På veg til Checkpoint Charlie fekk me lurt André innom på den bannlyste cocktailbaren, Eleven, de veit, den som serverer Creme de menthe-øl, men denne gongen var det berre såvidt me fekk han med oss ut igjen. Ikkje berre fekk han seg ei flaske Erdinger dunkel, medan doktoren og eg prøvde Singapore Slingsane igjen, men han fekk kloa i wifi passorded óg. Ein ting me har merka i Tyskland er at dei er notorisk dårlege på å ha gratis wifi på hotella. Då me omsider fekk André utav Eleven var det blitt på tide med middag, me svingte raskt innom Checkpoint Charlie og fann ein resturant rett i nærleiken.

Sagnomsuste Singapore slings

Sagnomsuste Singapore slings

Før me runda av kvelden stogga me nok ein gong innom i hotellbaren for å nyte livemusikken og smake litt på Old fashioneden, den var like god som alltid, men eg trur det vert lenge til ein får smake den igjen. No er me i gong med den 20 timar longe turen heim. Forventa annkomst 0530 laurdagsmorgon, men meir om det og oppsummering av turen då. Køyr varsamt.

Vyrdsamt Vidar.

Then we take Berlin

Passeleg svett og klam, men god stemning i bilen etter 8-10 timar i 30 varmegrader.

Passeleg svett og klam, men god stemning i bilen etter 8-10 timar i 30 varmegrader.

Me nærmar oss slutten på turen og då me sette ut i frå Budapest onsdag var det berre eit stopp att før sjarmøretappen, Berlin. Då turen frå Budapest til Berlin var rekna til i overkant av åtte timar, bestemde me oss for å ta to dagar i Berlin, ein får ikkje sett så mykje av byen på eit par timar ein kveld og det kjem denne bloggposten til å bære preg av.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Ein ting om Ungarn er den noko strikse tobakkspolitikken. Då eg hadde forlete kartongen med billege bulgarske Rothmans i bilen, som no stod på ei hylle i eit parkeringshus, vart eg på eit tidspunkt nødt til å kjøpe sigarettar i Budapest. Ein skulle tru det var ein enkel sak å slå kloa i. Heime hadde ein kva som helst kiosk, daglegvarehandel eller bensinstasjon gjort nytta, men det er få bensinstasjonar i sentrum så me byrja leite etter ein av dei andre alternativa. Det vart raskt openbart at daglegvarebutikkar ikkje var plassen, dei førte i stor grad kosmetikk og hygieneprodukt, men ikkje tobakk. Sjølv om me var midt i sentrum av byen var det uhyre vanskeleg å finne ein kiosk. Det var ein bråte med nips og suvenirsjapper, men ingen kioskar. Etter å ha trålt byen i ein bedre del av ein halvtime kom me omsider over ein kiosk, men då eg spurde om sigarettar fekk eg berre eit surt grynt og eit «No» attende. Litt forbausa over at den einaste kiosken i mils omkrins ikkje førte sigarettar gjekk me ut att med uforetta sak. Ikkje lenge etter såg me den umsikjennelege logoen til Cohiba på fleire vindauge på ein bygning. Det var ikkje høve til å sjå inn vidauga då logoen dekka heile vindauget, så me freista kikka inn døra og der var det. Hadde me glimta til å funne den lokale tobakksforetningen? Me kunne ikkje tru flaksen vår. Med god grunn, det var ikkje flaks i det heile. Då me sjekka litt opp i det etter handelen, fekk me vete at Ungar for ein del år sidan hadde innført det eldgamle trikset med å berre tillete sal av tobakk på spesielle utsalsstadar. Nokre år seinare forbøy dei bensinstasjonar, kioskar og daglegvarehandlar å ha slike utsalsstadar. Dette førte sjølvsagt til at ein stor del av landets kioskar gjekk konkurs og dei som hadde investert pengar i å byggje utsalsstad på bensinstasjonen sin plutseleg stod tomhendte attende. Dette forklarer jo kvifor det var så få kioskar i hovudstaden. I det heile er det stort sett kioskar som berre forhandlar tobakk som fører produktet no, noko som har ført til at mange småbyar og tettstadar ikkje har ein einaste plass å handle tobakk, og at det er bortimot umogeleg å få tak i når ein ferdast longs motorvegane. Me har teke det til etteretning, men har heldigvis det store lageret med bulgarske sigarettar liggjande i bilen.

Utbrend trailer. Ei av fleire ulukker som hindra oss på vegen.

Utbrend trailer. Ei av fleire ulukker som hindra oss på vegen.

Grunna ulukker og vegarbeid vart turen som skulle være drygt åtte timar bortimot ti. Sjølv om det tidvis er fri fart på den tyske motorvegen er det vanskeleg å tene noko tid mot tida GPS-en oppgir. Dette er eit knippe grunnar til. Ein av dei er dei tidlegare nemde strekka med vegarbeid ein annan er bilen. Då me førte Volvo gjennom Tyskaland for to år sidan fann me ut at smertegrensa til Volvoen var 160 km/t, då byrja det å riste så voldsomt at me ikkje turde å køre fortare. På Almeraen er historia ei anna. Den ristar voldsomt mellom 120 og 130, men så stabiliserer det seg. Det som er utfordringa er at den beint fram ikkje går fortare enn 150 km/t, uansett kor long og bratt nedoverbakke og uansett kor mykje heimlengsel eller oppmutrande ord me kjem me stoggar det rundt 150 km/t. Det at ein kan lytte gjennom tre fjerdedelar av «Division bell» medan den akselerer frå 90 til 130 er heller ikkje hjelpsomt når ein prøver å knappe inn eit par minuttar.

Grand hotel Sheraton Berlin, hadde parkering i kjellaren så når me omsider kom fram var insjekk og parkering ein smal sak. Me var raskt ute og spasserte på Potzdammer platz, der me fann ein hundreølspubb. Med så godt utval smakte me på dei generiske øla dei hadde på tapp og fekk oss litt middag med det samme. Etter maten fann me ein cocktail bar ikkje longt vekke. Då André var litt bitter på at han ikkje hadde fått smakt noko anna enn Berliner pilsener og Kønig pilseneren på hundreølspubben tinga han den «Grüne weissbier» på cocktailbaren. Mads kom over Singapore slings på menyen, den første pubben i Europa som fører denne Tom Waits-favoritten. Doktoren og eg tinga oss kvar vår og då dei vart serverte var det til spottande og hånlege ord frå André om tvilsomme karar og lugubre drinkar. Han skulle fort få angre. Då «Ølet» hans kom nokre minutt seinare viste det seg å være det lokale 50/50 pils og Cremé de menthe-ølet. Sjølvlysande grønt på farge og med smak av bådde hogg og belegg tvingde André den i seg raskt og då kelnaren lurte på om han vill ha meir var svaret eit kontant «NO! It was horrible».

"Ølet" som André har lyst i bann.

“Ølet” som André har lyst i bann.

Sjølv om drinkane våre var gode hadde André bannlyst baren. Me kom til å tenkje på at hotellet kunne skilte med Europas første cocktailbar. Den fyrste av Harry’s New-York bars var riktignok i Paris, men det var den fyrste cocktailbaren i Europa og den franske filialen har æra av å ha oppfunne Bloody Marys. Det var litt seint for Bloody Marys, men me fekk servert ein av tidenes beste Old fashioned og doktoren visste kva det skulle bli til frukost, selleri med noko attåt.

No, dagen derpå har kumpanane mine forlete meg i hotellbaren for å blogge (ikkje at eg klagar på det), medan dei er ute på sightseeing i solsteiken. Meir om det i morgon, no er det på tide å smake litt på det lokale ølet.

Vyrdsamt Vidar.

Stormannsgalskap i Budapest

Det me antek er eit kommunistmonument i Budapest. Heilt sikkert kjend.

Det me antek er eit kommunistmonument i Budapest. Heilt sikkert kjend.

Då me hadde vore gode kommunistar på måndag var det på tide å vera litt meir storkarar på tysdag. Hotellet vårt stod jo ikkje i stil med den spartanske kommunistpubben og det gjorde heller ikkje parkeringsplassen til Almeraen, men meir om det litt seinare først, litt ymse.

EIn ting eg gløymte å nevne om Romania er dei noko spesielle vegskilta. Det ser ikkje ut til at det er noko god standard på korleis dei skal utformast, det er meir generelle retningslinjer. Vegarbeidskilta t.d. dei er stundom mann med hatt og andre gongar unisexfigur eller krumbøyd mann med spade. EIn forstår poenget, men det er ikkje så uniformt. Det skiltet me har undra oss mest over er varselskiltet med runding, sjå bilete. Det er eit treknata varselskilt med ein fyllt svart runding på midten. I byrjinga tenkte me kanskje at det var ein variant av ropeteiknskiltet me kjenner heimante, men då me såg at dei førte tilsvarande ropeteiknskilt som oss slo me det litt i frå oss. Det er sjølvsagt mogeleg at dette óg er ein del av det gjennomgåande problemet med ulike skilt og at ropeteikn og runding tyder det samme, men personleg held eg framleis ein knapp på mi eiga forklaring «Fare for singularitetar i vegen».

Fare for singularitet?

Fare for singularitet?

Me nytta kviledagen i Budapest mykje som me har nytta kviledagane andre plassar. Me kikka litt rundt i byen og såg på diverse halvkjende landemerker. I Budapest er meir eller mindre alle bygningane halvkjende landemerker så me auka innsatsen litt. Eit lokalt fort oppe på ein åskam såg ut som ein verdig ekspedisjon. Me fann fort ut at vegen opp var bratte trapper og at det var mykje lenger opp enn først anteke, men me beit det i oss det var jo berre 30 varmegrader og steikjande sol. Kor varmt kunne det bli? Svaret var veldig, men me fekk knippsa eit knippe foto av det som såg ut som eit kommunistmonument på toppen og starta nedstiginga. Då me hadde svetta ut eit heilt sett med klede allreide før lunch var det openbart då me kom ned igjen kva som var neste prosjekt. Me måtte ha nye reine klede. Då me ikkje har kryssa eit heilt kontinent (derom strides de lærde) for å handla klede vart det å finna ein butikk dei har på senteret. Forrige tur var me på shopping på H&M i Nice og Budapest var ikkje noko verre. Den lokale H&M butikken hadde alt me trong av shortsar, sjorter og boxershorts og ikkje lenge etter me gjekk inn var me på veg attende på hotellet for å dusja og bytta til nye klede.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Hotellet vårt var av den røytne varianten. Ein veit at ein bur på eit gammalt og erverdig hotell når t-banestoppet er oppkalla etter hotellet. Andre ting å sjå etter er marmoren på bada, for ein har meir en eit og han som opnar døra til deg eller parkerer bilen din. Parkere bilen fekk me til heilt sjølv. Den hadde me parkert i eit parkeringshus av den typen der ein køyrer bilen inn ein port, går utav og så ordnar parkeringshuset resten. Ein heis flyttar bilen din opp eller ned og stablar den inn på ei hylle i lag med eit utal andre bilar. Ein går der i frå og håpar huset tek like godt vare på bilen som dei tyrkiske ungdommane gjorde.

Reine og iført nye klede forlot me hotellet igjen. Om det var kleda eller han som opna døra og sa «See you later, sir» på hotellet veit eg ikkje, men me fekk for oss at me laut ete middag på ein finare resturant. Heldigvis er det eit knippe Michelin resturantar i Budapest og då me ikkje hadde fått vitja nokon gode sjømatresturantar på ferda slo Nobu oss som eit godt val. Ein noko røyten sushiresturant ikkje longt i frå hotellet. Me tinga sjølvsagt den dyraste 7-rettaren dei hadde på menyen utan å sjekke kva det innebar og lot det stå til. Eg skal ikkje bruka mykje tid på å beskrive kor god mat me fekk for det seier seg vell sjølv, men om du er i Budapest ein gong er Nobu eit sikkert kort for knakande god middag. Då me gjekk i frå resturanten fekk doktoren æra av å dra kortet for 100 000 lokale trepengar, han var over middels nøgd med det og eg hadde ikkje hjarte til å fortelje han at det «berre» var i underkant av 3000 norske kroner.

Szimpla Kert. Stole bilete då det var for mørk og alt for mykje folk då me var der.

Szimpla Kert. Stole bilete då det var for mørk og alt for mykje folk då me var der.

Etter middagen gjekk me for å vitja den sagnomsuste ruin pubben «Szimpla Kert». For dei uinnvidde kan eg fortelje at ein ruin pub noko som er vorte populært her nede dei siste ti åra og fungerar etter følgande oppskrift. Ein finn eit fråflyta hus og leiger det. Deretter gjer ein absolutt ingenting med det bortsett i frå å hyre inn nokre lokale taggarar for å pynte litt, set inn eit knippe tilfeldig utvalde møblar og byrjar å servere øl. «Szimpla Kert» var ein av dei første av desse ruin pubbane i Budapest og er framleis ein av dei mest populære. Kåra til den 3 beste baren i verda av Lonely Planet i 2012 fekk det me betalte for. Stinn brakke i eit fråflytta hus over fleire etasjar med stor bakgård og ein bråte med gamle møblar. Sjølve baren var eigentleg mange barar rundt om kring i det store lokalet. Ein ølbar, ein cocktail bar, ein shishabar og ein grill var berre nokre av mange plassar ein kunne få seg noko å ete, drikke eller røykje. Trass i det enorme utvalet av stolar, sofaer, tønner og kassar var det kun ståplassar ledig då me entra lokalet tidleg ein tysdagskveld. Me lente oss på panseret på den gamle Drabanten som stod henslengt i bakgården, kikka på livet og tok oss ei øl, smerteleg klar over at turen til Berlin morgonen etter kom til å bli long.

I skrivande stund er me i gong med den longe turen til Berlin, men alt om det og sikkert mykje meir, kan de lesa om her i morgon.

Vyrdsamt Vidar.

Den longe og farefulle ferda til Budapest

Ei bru. Nesten garantert kjend.

Ei bru. Nesten garantert kjend.

Elleve timar på motorvegen i 150 km/t kan vera ei utfordring både for kropp og sjel, men som Mads sa til mor si «Livsfarlig? nei, då har du ikkje køyrd i Romania» og det var slik dagen starta, i morgonrushet i Bucaresti.

Då me visste det kom til å bli ein long dag starta me etappen tidlegare enn vanleg. Me sette ut frå Hotel Pier, utan frukost, allreide klokka 0800 om morgonen. Fordelen med å køyre i halv ti tida om føremiddagen er at morgonrushet i stor grad er over, det er det ikkje i Bucaresti klokka åtte. Sjølv André som ellers er ein roleg og avbalansert sjåfør vart stressa og mangelen på frukost og ikkje minst kaffi gjorde jo ikkje Mads noko mindre morgongretten i baksetet enn vanleg. Parkeringsskikken som tidlegare er omtala, gjorde at ein trefelts veg brått vart to felt då einkvan hadde valgt å parkere midt i køyrebanen i det høgre feltet. Dette var så vanleg at me fort berre opererte i det midterste feltet. Det bar sjølvsagt på sine eigne farar og problem, som til dømes alle dei som køyrde til høgre og måtte hiva seg inn eit felt då det stod ein bil parkert framføre dei. Avkøyringar eller rundkøyringar var ikkje eksisterande så i kvart kryss stod det bilar som skulle krysse vegen, men som ikkje nådde over før det vart grønt lys hin vegen og som no var sråande mot køyreretningen i eit slags limbo, midt mellom liv og død. Me tok heldigvis ikkje livet av nokon på veg ut av byen, men det var ikkje longt i frå. Då trafikken roa seg litt fekk me brekkt over på ein Mc Donalds som førte både frukost og kaffi og fekk roa Doktoren i baksetet litt før turen bar vidare mot Budapest.

Ein observasjon eg gjorde meg, i dei flyktige augneblikka eg turde å ha augo opne på veg ut av Bucaresti, er at alle køyrer Dacia Logan. Dacia er i følge doktoren det lokale bilmerket og dei er billege, svinbillege. Ryktene vil ha det til at ein kan kjøpe seg ein heilt ny Dacia Logan rett i frå fabrikken for ein neve frimerker og eit velholdt herremagasin. Evt. kan ein sikkert bruke dei lokale trepengane, som forøvrig er laga i plast, noko eg bifell på det grovaste. Då me kom lenger vekk frå hovudstaden minka det på Logans og meir kjende merker vart meir vanleg. Eg trur byfolk i Romania kjøper seg ein Dacia Logan som dei kan smadre i trafikken på veg til jobb kvar morgon og erstattar den med ein ny dagen etter.

Ein Rompetrol-stasjon i Romania.

Ein Rompetrol-stasjon i Romania.

Då me var kommen ut på landevegen såg me oss om etter ein drivstoffentrepenør for å vaske frontruta, fylle tanken og fylle Doktoren med kaffi. Me fann ut av det, men det var ei utfordring for ein del av bensinstasjonane var av kjeda Boromir Oil og eg er ganske sikker på at «One does not simply walk into Boromir Oil».  Ei anna kjede me ungjekk då me ikkje kjende oss sikkre på kva dieseldyr dei ville fylla tanken med var Rompetrol.

GPS-en meinte me skulle bruka drygt 12 timar, men då me stillde klokka attende til norsk sumartid på grensa til Ungarn vann me ei time der, men me vann meir enn det på råkøyring gjennom landsbyane i Romania. Det som var 50 sonar gjennom landsbyane vart brått 70 og 80 sonar, ikkje fordi me er kjeltringar men fordi då me prøvde å vera lovlydige endte det opp med fløyting, kø bak oss og livsfarlege forbikøyringar gjennom kryss og fotgjengarovergongar midt i sentrum. Me konkulderte med det Doktoren berre referer til som «When in Rome», do as the Romans do og haldt samme farten som bilen framføre oss. Det var ikkje berre i tettstadar forbikøyringane var hårreisande. Ein lokal sjåfør utførte nokre horrible forbikøyringar ute på landevegen og. Etter eit forsøk på å smette forbi bussen framføre ho i ein venstresving, trudde me ho tok skrekken då det kom eit vogntog i mot. Ho køyrde iallfall inn og stogga i ei busslomme, men ikkje lenge etterpå var ho hakk i hêl igjen og forbikøyringane var styggare en nokon gong før. Me tok ein kjapp gjennomgang av førstehelpsteorien vår og kryssa fingrane. Me såg ho heldigvis aldri igjen.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Då me kom fram til Budapest klokka 1830 lokal tid viste det seg at trafikken iallfall var mange hakk rolegare enn Bucaresti og me fann hotellet utan problem. Me fekk dusja og gjekk ut for å ete som me plar. Middagen vart på ei av dei nærliggjande turistfellene, men maten var god og det var ølet òg. Me dreiv gatelongs ei stund etterpå, stogga på diverse pubbar og leita etter den irske pubben. Då me ikkje fann den tok me residens på kommunistpubben og det er noko eg tilrår på det grøvste. Billeg øl, frihet og brorskap for alle og alt det der. Klientellet såg ut som dårlege kommunistar, men dei lokale ungdommane hadde med seg medbrakt høgtalar og spelde vestleg musikk frå telefonane sine, dansa på borda og oppførte seg mykje som ungdom på fest heime i sosialdemokratiet vårt. Me forlot proletariatet alt for seint på kvelden, fann attende til vårt mykje for røytne hotell og la oss, som gode norske sosialistar.

I skrivande stund har me funne den Irske pubben og kombinerer no lunch med blogging, men meir om det i morgon, det er på tide å smake litt på det lokale ølet.

Vyrdsamt Vidar.

På eselsafari og Slash-konsert

Slash i Arenele romane.

Slash i Arenele Romane.

Då me sat på ei av turistfellene og marinerte oss i Bloody Beach, kom me på den lyse idéen om å gjere noko anna enn å vitja pubb i Bucaresti. Google tilrådde Slash-konsert og me var ikkje vonde å be. Tinga billettar er noko eg har gjort eit par gongar før og det fungerte mykje slik det gjer heime, sett vekk i frå at eg ikkje forstod språket. Eg tok ein råkjangs på at me ville betale middels mykje og fekk billettane utskrivne på hotellet på morgonen, men meir om det litt seinare, først var me på eselsafari.

Då me staka ut kursen om morgonen sundag oppdaga me at GPS-en meinte det var ein times tid lenger å køyre en det Google tidlegare hadde hevda, me tok det ikkje så tungt og tilskreiv det til nokre veiar som sikkert var oppgraderte sidan siste GPS-en fekk ny software. Det var første feil.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Lokal kyrkje. Muligens kjend.

Ikkje at vegane rundt Nesevis, eller kva den tettstaden heiter, var så voldsomme, men det me fekk servert på den Bulgarske landsbygda tek kaka. Hôl så store som bekkalok og ei halv billengd djupe var meir regelen enn unntaket og somme plassar var det grøfter i liknande dimensjonar tvers over vegen. For å strø salt i såret stod det stadig skilt longs vegen som minna oss på at me hadde betalt motorvegavgift for å ferdast her. Eg vurderte å ringe nummeret på skiltet og anklage dei for svindel, men det kan vere godt å ha ei motorvegavgift i  bakhånd når Interpol står på døra og skal heve avgift for Tyrkia. Det minka styggt på bilane rundt oss og dei vart erstatta med meir og meir trekkdyr. Hest var populært ei stund men var slått i populæritet av esel etter eit stykke. Inne i ein av dei gudsforlatte landsbyane me passerte var det til og med ein kar som hadde valgt å feste kjerra si til ein snøfresar, ein SNØFRESAR, og brukte den som trekkdyr. Akkurat då me ikkje trudde det kunne bli verre gjorde det akkurat det. Den smale hôlete vegen vart erstatta av ein grusveg som fekk fylkjesveg 56 over Huglo til å framstå som den sjære motorvegen. Det å i det heile kalle det ein veg er for raust, skogssti er er eit ord som kunne ha passa, men det var ingen skog, berre solsikker, solsikker så longt auga kunne sjå. Då me såg vegarbeidskilta eit par kilometer inne på krøtterstien, pusta me letta ut, det var ikkje så gale som først anteke. Berre ein veg som var under kraftig opprusting, tenkte me. Feil nummer to. Feil nummer tre var å ikkje ta med seg nyrebelte på europaturné, men kven hadde visst at det var naudsynt. Vegarbeidet dei skraut over var to karar  som gravde grøft longs vegen med kvar si grafse og ei trillebåre i tre seg i mellom. Då me kom oss av grusvegen, gjekk alt andre vegen. Vegen vart bedre og bedre og esela vart erstatta av først hestar og deretter bilar. Framføre oss låg Bucaresti den største byen mellom Berlin og Istanbul. Slash, here we come.

Vel framme på Hotel Pier viste det seg at gratis parkering på hotellet var parkering på fortauet longs hovudgata. Me var ikkje så redde for å bli vekktaua for det var vanskeleg nok å finne ein ledig plass på fortauet, så det såg ut til å vera ein lokal skikk. Hotel Pier var ikkje så røyte som dei påstod i annonsa, men gud veit dei prøvde. Heile forgården full i skulpturar, fontenar og falske brønnar. Resepsjonisten var ganske lik hotellet han óg prøvde litt for hardt, men han var ein triveleg kar så me lot det passere då han meir enn insinuerte at me hadde planar om innbyrdes sodomering. Då me såg rommet kan ein jo forstå den mistanken. Raude skinnstolar, store speglar og sentral europas smalaste dobbeltseng, komplett med dobbeldyne og eit fjell av pynteputer. Me vart ikkje lenge på Hotel Pier, men sette ut for å finne konsertarenaen.

Monument of the heroes for the freedom of the people and the motherland, for socialism». eller det lokale kommunistmonumentet.

Monument of the heroes for the freedom of the people and the motherland, for socialism», eller det lokale kommunistmonumentet.

Konsertarenaen låg inne i ein lokal park berre eit par kvartal med favella i frå Hotel Pier. Då me var noko tidleg ute fekk me tid til å vitje eit monument før konserten byrja. «Monument of the heroes for the freedom of the people and the motherland, for socialism». eller det lokale kommunistmonumentet har visst nok bytta både namn og tyding etter at kommunistane mista makta, men eg hadde lest nok på Wikipedia, så me slo oss til ro med det. Mads fekk posere med kanonene og me fekk leikt litt tursitar før konsertstart. Konserten skulle føregå i Arenele Romane, eller den romerske arena for dei som enda ikkje er heilt stødige i rumensk og der får ein iallfall det ein betalar for. Det såg ut som ei noko mindre utgåve av Circus Maximus og var bortimot like falleferdig, men det var ikkje arkitekturen me var kommen for, Slash stod bak scenen og venta på vår annkomst.

Eller sånn kunne det ha vore. Sanninga er at sjølv om me kasta vekk ein del tid i Parcul Carol, var me allikevell inne ein halvtimestid før konsertstart og konsertstart var sjølvsagt det lokale oppvarmingsbandet som song på eit språk me ikkje forstod. Det var ikkje så voldsomt. Litt bedre var britane i Raven Eye, men då hadde me allreide venta i ein dryg time og me var klare for Slash. To timar etter vår ankomst var det blitt mørkt og sto Slash på scena. Slash leverte varene. Ein lett miks av eigne låtar og perler frå hans glansdagar i Guns´n roses vart servert og då dei avslutta kvelden med Paradise City kunne me ikkje anna enn å nikke med, sjølv om Bucaresti ikkje er den første byen eg tenkjer på når eg høyrer om grønt gras og vakre jenter, men la gå, la Bucaresti vera Paradise City for ein kveld. Med ein 11 timars køyretur føre oss til Budapest måndag var det ikkje berre for Slash det var på tide å runde av, me returnerte til Hotel Pier og la oss.

Når 4 timar frå Bulgaria til Romania tek over 5, så veit ein jo korleis det går med 11 timarsturen til Budapest, men meir om det i morgon.

Vyrdsamt Vidar.

Sodoma akt 2 og Doktorens reisebrev.

Lokal kyrkje? Dei ligg iallfall like tett som bedehusa på Hodnaland. Potensielt kjend.

Lokal kyrkje? Dei ligg iallfall like tett som bedehusa på Hodnaland. Potensielt kjend.

Det er ikkje så mykje å seie om vår andre dag i Bloody Beach. Dei fleste der heime har vell sjølv vore i syden og me er ikkje så ulike dykk som det kanskje av og til framstår her. Då me ikkje interesserer oss for verken strippeklubb eller horehus vart det ein fredeleg, men velfortend kviledag. Me nytta dagen til litt bading, soling og øldrikking.

Me byrja dagen, noko seinare enn vanleg grunna fredagens eskapadar, med frukost på ein resturant borti gata, for frukosten på hotellet var for lengst over. Etter frukosten gjekk me kva til vårt. André fann seg ei solseng ved bassengkanten, Mads tok seg ein spassertur og eg gjekk på lugaren for å kvila frukost. Då me møttes igjen etter nokre timar var formen stigande, men me forbannte oss på å ta det litt meir piano enn dagen før, då me låg an til ein long køyretur til Romania sundag. Det fekk me nokolunde til, men holdt på å bli saboterte av ein pubb som førte 2 for ein og gjorde att me brann inne med 6 gin fizz. Night capen i all inclusive baren like før stengetid var heller ikkje noko sjakktrekk, men me fekk då i det minste smakt på den bulgarske «whikyen». Den var ikkje noko særleg, eit raust melkeglas brun drykk med utprega smak av likør og eggedosis.

Som sagt var det ikkje heilt dei store opplevingane og bloggposten vert litt tynn, men det tenkjer me å gjere opp for ved å publisere Doktor utan grenser sitt seinaste reisebrev. Nyt det.

Vyrdsamt Vidar.

Hallo alle der heima.

Doktoren på ekspedisjon ved eit tidlegare høve.

Doktoren på ekspedisjon ved eit tidlegare høve.

Her har me det bra, i skrivande stund er me på NM i dårlige vegar på den Bulgarske landsbygda, så eg veler å skylda eventuelle skrive feil på det… Me har no vært på tur i litt over ei veke, sett ein gudbråte nye byar, nye land, ete ein heil del fin mat (og noko ikkje fult så fin mat). Me har fått i oss store menger av dei div. lokale øla, unge lovande Kambestad har sett verdsrekord i pruting på den lokale basaren i Istanbul, Vidar også kalla mannen med pannamahatten, då han endelig fekk slått kloa i ein på Sunny Beach, har som kartlesar etter kvart fått rimelig god kontroll på kva som er høgre og venstre (han er oppe i ca 42% rett no). Sjølv fekk eg ikkje til pruting, då dei andre handla satt eg på den lokale kaffen og hadde meg ein finar kopp eller femten med sur tyrkiskkaffi, og noko jævlig dårlig bakklava. Så eg enda opp med å handla absolutt ingenting, men det var jo heilt etter planen då eg ikkje skulle ha noko.

Vidar og André prøver lokal underhaldning.

Vidar og André prøver lokal underhaldning.

Siste plass me vitja var Sunny Beach, dette er jo ein annerkjendt syden stad,med alt ein forventar seg av syden ting, fulle engelskmenn, ikkje fult så fulle engelskmenn som skal lurra deg inn på strippeklubb, ufordragelege Russerar/Tyskerar, grisebillig øl, billig og god mat. Ei regelrett turistfelle med sterke parallar til Sodoma og Gomorra. Men den striggla stranda og dei blinkande neonlysa, står i sterk kontrast til resten av Bulgaria som er eit land me ein fattig befolkning,som brukar hest og kjerre, ein skal ikkje meir enn ein halv time ut i frå Sunny Beach før husa er små falleferdige murhus, med knuste vindu og hull i taket. Og den lokale riksvegen er grusveg…

Me har ikkje hatt nokre støre utfordringar på turen (bank i bordet), så langt har alle grensepasseringane gått fint, kjøring i verdas femt største by var overaskande lett, Kjøring på dei bulgarske grusvegane overaskande vanskelig, men generelt ganske bra. Eit par observasjonar eg har gjort meg på turen:

  • Alle i Istanbul har fez.
  • Bulgaria er fullt av veps.
  • Kaki shorts er eit ærlig antrekk til alle anledningar.
  • Alle kan sjå at me er turistar ( kan ha noko med alle kakishortsane og fezane).
  • Dei kan ikkje laga vin i Tyrkia.
  • Dei kan laga øl i Tyrkia.
  • Tre dagar med den samme t-shorta går overaskande greit.
  • Do besøk i Praha kostar ein cheesburger.

Når ein blir tilbydd narkotika på gata i Praha er dette ein samtale som mest trulig vil utspela seg slik:

Do you want weed? cocaine?

No thank you sir, I am driving.

No problem sir. Have nice day.

You to sir.

Til slutt vil eg seie at å vera på tur i det tildligare Jugoslavia og dei andre ex-kommuniststatane har vært ei fornøying, alt er billig, folk er kjekke, maten god, rett fram eit kjempe turistmål for alle som ikkje er redd for å lesa kyrillisk, bestilla mat ein ikkje veit kva er, og gennerlet nye inntrykk.

No er me på veg til Romania og hovudstaden Bucaresti, som sikkert er ein nett lika fin plass som dei andre me har vitja. Eg gler meg sjølvklart til å kryssa Karpatene og Transsylvania i morgon ein gang, og har full tru på ta me treff den lokale pålestikkaren.

Vyrdsamt.

Doktor utan grenser (genser).

På veg heim, med pitstop i Asia og Syden.

Asia i forgrunnen, Europa bak, eller omvendt eg er ikkje heilt sikker.

Asia i forgrunnen, Europa bak, eller omvendt eg er ikkje heilt sikker. Midt i bilete kan ein skimte ei lokal kyrkje. Den er potensielt kjend.

Fredag morgon vakna eg av ein draum eller snarare eit slags mareritt. I draumen var André prega av Bazaaren og låg og pruta på skuldege bompengar i eit grensepass nordvest i Tyrkia. Men meir om både skuldege bompengar og grensekontrollar seinare. Først måtte me finna att bilen. Det skulle visa seg å vera enklare enn først anteke, den stod parkert i eit smaug like ved der me hadde parkert den. Den var like heil og me betalte dei lokale ungdommane rikeleg med våre siste lire. Det var på tide å komma seg heim.

Etter ei veke på vegen, sette me kursen heimover, men først laut me krysse Bosporos. Som Wikipedia seier det: “Bosporos er stredet som deler den europeiske delen og den asiatiske delen av Tyrkia, og forbinder Marmarahavet med Svartehavet.” Med andre ord var det Bosporos som måtte kryssast for å kunne seia at me hadde køyrd til Asia. Me sette oss i bilen stillde GPSen på Sunny Beach Bulgaria, men bad den om å køre via Boğaziçi Köprüsü, eller Bosphorus Bridge som den heiter på godt norsk. Då me kryssa brua blinka det grønt i autopassen og me fekk i det minste bekrefta at me ikkje berre hadde kjøpt fine klistremerker. På Asiatisk side fekk me me knipsa eit knippe bilete som bevis på at me hadde gjort det og starta heimturen på skikkeleg.

Utsikten i frå "Suiten"

Utsikten i frå “Suiten”

Grensepasseringa attende til Bulgaria gjekk veldig greit. Me slapp å prute på skuldege bompengar så då er iallfall eg trygg, det er verre når brodern vert henta av Interpol, men den tid den sorg. Det einaste som er verdt å nemna med grensepasseringa er han som skulle sjekke papira på bilen. Han såg på forsikringsprovet, bladde litt i passa, kikka i det eine passet, kikka på oss, kikka i passet og spurte. Who is Vidar? I am, svara eg. Han kikka ned i passet, kikka på meg igjen og yttra. What happend to you, man? Eg rekna med han tenkte på alt det manglande skjegget på passbilete så det var forventa, det eg ikkje hadde forventa var at han skulle snu seg og vise passbilete mitt til ho på nabopulten, seie noko på eit språk eg ikkje forstod og peika på meg før dei begge braut ut i latter.

Hatt er sikkra, eg er meget nøgd.

Hatt er sikkra, eg er meget nøgd.

Nokre kilometer inn i Bulgaria vart me vinka til side av ein mann i politiuniform. Me forventa som vanleg landeveisrøveri, men greidde å styre oss frå å gje gass forbi. Me stogga og han stakk hovudet inn vinduet, kikka på oss alle tre og og sa GO! Me tolka det som å bety berre køyr og det var sikkert riktig, det var iallfall ingen som la seg på hjul. Vår konklusjon var at det anten var bilbeltekontroll eller at han var så dårleg i Engelsk at han fann ut at han ikkje fekk utretta noko der uansett.

Då me kom fram til Gomorra, sjekka me inn på “suiten” vår på all-inclusive hotellet og stupte sporenstreks uti bassenget. André er etterkvart vorten ein røynd hotelltingar og hotellet låg to steinkast frå stranda og eit steinkast i frå den lokale turistfella. Forskjellen på denne turistfella og turistfella i Istanbul, var at i staden for marknadar og moskear var det strippeklubbar og casino og innkastarane var mykje meir slitsome enn i Grand Bazaar. På ei anna side så fekk eg kloa i den hatten eg har higd etter sidan Praha utan å måtte prute og ølet i Bulgaria var framleis gratis. Kanskje enda litt meir gratis enn i Sofia. Etter litt finrekning på ei av dei dekadente skjenkjestovene fann me ut at ein halvliter kosta i underkant av 9 kr. Det er hårreisande, er det løye me vart drukkne? No skal det vera sagt at eg har sett pubbar med skilt som reklamerer med “Large beer 0,98 lv”, men om det er halvlitrar veit eg ikkje, for orden skuld er 0,98 lv i overkant av 4 kr. I tillegg til ølet og stråhatten fekk me handla litt meir, men det skal me komma attende til om eit par dagar, så de får gle dykk.

Då det vart ein heil del øl utpå kvelden hugsar me ikkje så mykje av kva som skjedde og det me hugsar vil me ikkje fortelje, det og det faktum at alt det ølet gjer skrivinga i dag ekstra tung gjer at denne bloggposten vert litt kortare enn ønskeleg. I morgon kan de forhåpentleg sjå fram til Doktor utan grenser sitt reisebrev. Men no er det på tide å smake litt på det lokale brygget. Me har det fint, send meir pengar.

Vyrdsamt Vidar.

På handelsreise i Konstantinopel

Ein lokal park, muligens kjend.

Ein lokal park, muligens kjend.

Etter ei vellukka parkering onsdagskveld var me overbeviste om at Istanbul kom me til å få til. Så feil kan ein ta, men meir om det litt seinare. Først eit par generelle ord om verdas femte største by.

Det er sikkert ikkje vits i å påpeika det, men byen er massiv. Det er by så longt auga kan sjå, uansett kor du ser og uansett kor høgt oppe du er, er det berre havet som bryt biletet av by. Me hadde anlagd oss med hotell midt i turiststrøket i gamlebyen og godt er det. For ei pils er ikkje berre berre å oppdrive under ramadan. Heldigvis gjorde dei litt unnntak i turistgatene. Problema med å bu i ei turistfelle er openbare og eg kunne ha hissa meg opp på selfiestick-selgarar og liknande, men anntek at den gode doktoren tek seg av det i neste reisebrev.

På handletur i Grand Bazaar

Eit stred, muligens kjend.

Eit stred, muligens kjend.

Grand Bazaar i Istanbul er verdens mest besøkte turistfelle, umm atraksjon. Me burde eigentleg ha visst bedre en å vitja den, men me hadde jo lova vekk fezar og juggel til kreti og pleti heime, så me vart nesten nødt. Første forsøk på Grand Bazaar gjekk akkurat som forventa og resulterte i ei spektakulær feiling. Med over 3000 butikkar, skulle ein jo tru at dei hadde noko interessant eller brukande, men for å sitere André då dei prøvde å prakka på han ny skinkejakke.

«Leather jacket, are you crazy, it’s 30 degrees outside.»

Og det fanga eigentleg essensen i bazaaren. Ein gudbråte med butikkar som selde akkurat det samme og det var berre heilt udugelege ting som gull, skinkejakker, lysekroner og tepper. Lett oppjazza sette me kursen ut av bazaaren og mot ein liten bokhandlar der Mads hadde høyrt rykte om at dei selde engelske bøker. Dei selde engelske bøker men det hadde nokre likheitstrekk med bazaaren, for dei selde berre bøker om gull, skinkejakker, lysekroner og tepper. Jo, ja, dei hadde ei røys med bøker om Istanbul og eit knippe bøker av lokale forfattarar óg, men de ser poenget.

Etter eit par pils i ølsalgbar sone, bestemde me oss for å prøve bazaaren igjen. Me hadde jo trass alt ei god handleliste og så var det alt juggelet me hadde lova vekk då. Før me kom oss i frå bordet fekk me utført delar av oppdraget. Ein gutunge kom bort til oss og prøvde å få seld oss litt juggel. Han bad om 10 lire for ein juggel. Som drevne prutarar forhandla me oss ned i 22 for 3. Litt verre var det då han ville ha betalt i Euro og runda det av til 10 Euro for 3. Litt i uføra med omrekning gjennom ein 3-4 valuttar, for me opererte jo framleis med at ein lire var 3/4 Lev som igjen var 1/4 Euro som er rundt 9 Kr. Lett stressa gav me han 10 euro og han forsvann. Då me finrekna litt på det etterpå viste det seg at me hadde betalt litt meget. Totalt sett hadde me spart 20 øre på utgongsprisen, så drygt 7 øre mindre per juggel en det han bad om. Drevne prutarar, dette fekk me til. Noko seinare på dagen traff me på ein annan gutunge som ville selja oss same type juggel. «Kuppet» me trudde me hadde gjort hjå han forrige viste seg å vera enda dårlegare en me trudde. Denne nye guten ville berre ha 5 euro for 5 juggel. Ein euro per juggel. Eg har vanskeleg for å takke nei til eit så kankande godt tilbud, men kom i siste øyeblikk på noko eg ein gong har lært om «Sunk cost» og slo det i frå meg, me hadde jo overhode ikkje bruk for åtte juggel, tre var jo allreide for meget.

Delvis utført handleoppdrag.

Delvis utført handleoppdrag.

Inne i bazaren fordelte me arbeidsoppgåver og spredde oss. Andre skulle handle byblomar til venar og familie, doktoren skulle ha krumsabel og spassérstokk og eg skulle skaffe stråhatt, fezzar og vannpipe. Overkommelege arbeidsoppgåver for vanlege karar, men me er jo ikkje vanlege karar. Då me møttes på ein café utanføre ein timestid seinare var det på tide å telje opp gevinsten. André hadde utfør oppdraget på meisterleg vis. Han hadde gått klar alle skinkejakkene og fått kjøpt gåver til både venar og familie, noko av det sikkert til ein rimeleg pris óg, eller iallfall ikkje vorten regelrett svindla. Meg var det verre med. Eg hadde fått pissa for berre 1 lire og kjøpt meg sigarettar. Mads kom om mulig enda dårlegare ut av det. Han hadde sotte på caféen i bortimot ein time og latt seg svinldla. Den noko innpåslitne kelnaren hadde lurt i han eit utal koppar gloheit, men jevleg kaffi, som han etter ryktene hadde trua Mads med kniv til å tylle i seg i eit forrykande tempo. Eit knippe muffins og nokre ekle søtsaker óg pådrege seg. Dette fekk me til.

På tredje forsøk på å få kloa i fezzar tok eg med meg André. Det var openbart at han var den einaste som forstod dei lokale skikkane og greidde å handle noko som helst. Då gjekk alt longt betre, me fekk kloa i ein stabel med genuine made in China ottomanske fezzar og gav opp heile bazaaren til fordel for å smake litt på det lokale brygget og få i oss lunch.

Då me er på reisefot er me heldigvis unnteken fasten under ramadan og kunne påkoste oss både mat og drykk til lunch mange timar før solnedgong. Me brukte resten av dagen til å sjå på lokale kyrkjer og tussla rundt i parkane. Då det nerma seg kveld sjekka med tidspunktet for solnedgong og konkluderte med at me måtte få oss middag før ramadanrushet klokka 2040. Det var allreide byrja å byggje seg opp køar på gatekjøkna og folk var trekkt ut i parkane med pikknikkkorgene sine, antageleg hôlsvoltne og klare for ein røyk og eit bedre måltid. Eg lot oss lura inn på det som såg ut som eit finare eteri, men som seinare skulle visa seg å være nok ei turistfelle. Med stive prisar, halvgrei mat og ein lokal vin så jevlege at me ikkje har sett maken siden den spanske brandyen, la eg meg longflat og beklagde ovenfor kompisane mine. Dei nikka sympatiserande og godttok unskuldinga mi.

Resten av kvelden vart me sitjande i hotellbaren. Eg syns ikkje det er vits å spassere nokre 100 meter frå hotellet når ein allreide har reist 4000 Km, spesielt ikkje når hotellet ligg midt på torget og fører akkurat det samme lokale ølet som alle dei andre pubbane.

I morgon seier me oss forsynt med Istanbul og sét kursen mot sydenferie i Bloody Beach, men ikkje før me har vore ein snartur over Bosporos, men meir om det i morgon.

Vyrdsamt Vidar.