I trøbbel på grensa

Då me starta ut frå Berlin var alt som normal, men det eg trudde skulle bli ein long og hendingslaus tur frå Berlin til Noreg vart heilt noko anna. Eller, long vart den, litt lenger enn ynskjeleg. Eg hadde tenkt å nytta denne oppdateringa som ei slags oppsummering i mangel på anna å skrive, men då det vart litt å seie og doktoren fekk tid til å skrive eit reisebrev på den longe turen, kjem oppsummeringa i morgon.

Svensk/Dansk bru, so far so good.

Svensk/Dansk bru, so far so good.

I 8000 Km på vegen har Almeraen oppført seg eksemplarisk, og turen frå Berlin til Gøteborg var ikkje noko unntak. I toppfart gjennom Tyskland og rikeleg fort gjennom våre nordiske naboland knappa me raskt inn tid på forventa annkomst. Dette skulle brått snu då me kom nær den siste grensepasseringa. Etter 8000 Km på vegen byrja bilen å fuske voldsomt berre 2 mil i frå Noreg. Den mista all motorkraft og all form for akselerasjon over det absolutte minimum var umogeleg. Me tenkte kanskje det var eit klassisk Volvosyndrom og at det kom til å gå seg til om me berre greide å halde den gåande ei stund. Det var mykje hosting og harking, men me greidde å føre den over grensa. Trikset var å berre gje gass uhyre forsiktig og ikkje presse den for mykje. Problemet med automatgir er at den plutseleg bestemmer seg for å gire ned. Det gjer at den får for høgt turtal, byrjar å fuske, mister motorkraft og du er inne i ein ond sirkel. Det gjekk greit på dei flate vegane på Austlandet, men vegen over fjellet såg tung ut. Fyrste utfordring, Oslofjordtunellen låg framføre oss. Oppover tunellen i 40 Km/t var det akkurat såvidt me nådde toppen, men me greidde det.

Oppdrag fullført, såvidt.

Oppdrag fullført. Såvidt.

Turen over fjellet gjekk seint. Akkurat då me var kommen opp i fart kom det ein oppoverbakke og det var rykk tilbake til start. Turen tok mykje meir tid enn forventa, men me kom ut av Børnafjordtunellen i 40 Km/t klokka 5 om laurdagsmorgonen. Då André hadde fått litt feeling med bilen, vart det til at han laut køyre heile vegen og etter eit par og tjue timar på vegen, var det ein trøytt, men oppstemt gjeng som parkerte bilen i oppkjørselen. Oppdraget uført.

Under følger siste utgåva av Doktorens reisebrev og oppsummeringa kjem som lova i morgon.

Vyrdsamt Vidar.

Arkivfoto av at den gode doktoren skriv reisebrev.

Arkivfoto:Den gode doktoren skriv reisebrev ved eit tidlegare høve.

God ettermiddag igjen.

Dette er alles favoritt, Doktoren. Då me no er på veg heim til vakre Storøy, hadde eg eit par ord til eg ville ha sagt. Då eg no er blitt lokal kjendis og er sitert i den lokale avis, med openbaringane mine frå utlandet.

Det har vært ein kjempe kjekk tur, me har hatt det mykje morosamt, fått i oss ein heil del av det lokale ølet og litt av det lokale brennevinet, me har i motsettning til sist tur ikkje fått i oss mykje av den lokale vin, rettare sagt bare ei flaske, den var Tyrkisk og heilt jævlig. Dette er jo noko eg kjende med ein gang eg smaka på han, men eg valgte å ikkje sende den tilbake då dei såg ut som dei skulle drepa oss, bare fordi me ikkje var anstendig anntrukket. (Kaki shorts, kaki vest, og fez).

Men nok om det, mine medsammensvorne minna meg nett på at eg har ein tendens til å hissa meg på ting ( då eg satt i baksetet å hylte til ein sykklist som låg midt i vegen). Så eg tenkte eg skulle laga ei liste over diverse ting som har gjort meg lettare varm i trøya over dei siste vekene.

Bilistar som ikkje følger fartsgrensa. red: Ligg ca-tjue km. under.

Trailere, bussar, bublilar og div. andre ubrukelige kjøyretøy, som på død og liv skal hiva seg ut på motorvegen å kjøyra forbi ein annan bus, trailer og den driten der, når me andre ligg i småpene 150, og dei hiv seg ut i 75.

Å lesa avisa når ein ligg i 150 på Autoban.

At dei eg reise med på død og liv skal venta på grønn mann ved fotgjengerovergang. Er det klart så går ein, samma faen kva farge det er på lyset.

Arkivfoto: Doktoren les The international New York Times, den gongen Herald Tribune, i eit land som førte det.

Arkivfoto: Doktoren les The international New York Times, den gongen Herald Tribune, i eit land som førte det.

Mas. Med dette meinar eg sjølvklart dei lokale innkastarane på pubar og resturantar (utelukkande bare eit problem i Istanbul og Sunny Beach). Som masar noko heilt jævlig og skal på død og liv spør kor ein er frå, som om dei bryr seg. Eg gir i så fall ein god faen i kor dei er frå. Akuratt dette har då unge lovande Haslum funne løysinga på, det er bare å snakka Norsk til dei, då går dei fort lei. Ca. 20 minutter.

Dårlig kaffi: Er det faen ikkje mulig å få ein ærlig kopp kaffi på den lokale Boromir øl og diesel i Romania, den skal på død og liv vera nesten lika dårlig som den norske bensinstasjon kaffien. Som er uten tvil den værste i heile europa.

At det ikkje lenger skal vera mulig å få fatt i ei ærlig avis i austeuropa, det er ikkje ein kjeft som førar The International New York Times.

No må ikkje nokon av dykk ta dette som ei åtvaring mot å reisa til nokre av dei landa me har vært i, for dei som kjenner meg så hissar eg meg nett lika mykje når eg er heima eller på arbeid.

No er på den lokale Essoen på Notoden, og skal få oss enda eit par liter av den fine norske bensinstationkaffien. Så no får dykk ha og natt og lykke til.

Vyrdsamt.

Lokal kyrkje. Bør vera kjend for dei fleste.

Lokal kyrkje. Bør vera kjend for dei fleste.

Doktor Utan Grenser (utan genser?)

Eit lille post skriptum for anledninga høvar seg sikkert utmerka her:

Før eg får ein heil del kjeft for det så veit eg at det ikkje er ein ærlig sak for meg som ikkje køyrervbil, å klaga på bilrelaterte ting. Eg er sjøl stor motstandar av dette, som bevist då eg leste Fifty Shades Of Gray Bare for å komma med ei reflektert utaling om dette sosiale fenoment i finare lag. Og for dei som lurar, dårligaste boka eg har lest nokon sinne, og eg har lest Davinci koden….

Leave a Reply

Your email address will not be published.